Μουντιαλικές ιστορίες σαραντάρηδων

Μουντιάλ ιστορίες

Γιατί είναι πια τόσο μεγάλο θέμα το Μουντιάλ; Βλέπετε όλο τον χειμώνα Τσάμπιονς Λιγκ, Αγγλία, Ισπανία, Ιταλία έχετε και τα Γιούρο.

Βλέπετε όλο τον χειμώνα Τσάμπιονς Λιγκ, Αγγλία, Ισπανία, Ιταλία έχετε και τα Γιούρο. Τι παραπάνω έχει το Μουντιάλ και γιατί το λέτε έτσι; Ερωτήσεις, που τίθενται συνήθως από γυναίκες συνομιλήτριες ή από άντρες «άμπαλους» αλλά  με ειλικρινή προσπάθεια να κατανοήσουν. Είναι δύσκολο όμως να εξηγήσει κανείς σε κάποιον που δεν παρακολουθεί από μικρός. Για κάθε έναν από μας, όμως, που όταν τελειώνει μια διοργάνωση, αρχίζει να μετρά αντίστροφα για τα επόμενα, τα Μουντιάλ έχουν συνδυαστεί με δεκάδες ιστορίες.

Η δική μου ξεκινά από το Μουντιάλ του ’78 στην Αργεντινή, καθώς ήρθα στον κόσμο ανάμεσα στα ματς των ομίλων και επειδή ήμουν πολύ μελαμψός, ο πατέρας μου αναφώνησε το παιδί του Πελέ! Ίσως να ήταν και μια ένδειξη περιφρόνησης προς τα αστέρια εκείνης της διοργάνωσης σε σύγκριση με τα κατά πολύ λαμπρότερα του ’70 και του ’74.

Το 1982 οι γονείς μου απέκτησαν δεύτερο παιδί τον Απρίλιο και έτσι το Μουντιάλ μας βρήκε πάλι στην Αθήνα. Εκτός από την αδελφή μου στο σπίτι αφίχθηκε και μια έγχρωμη τηλεόραση, προκειμένου ο πατέρας μου να δει τα μεγάλα ματς, τα οποία αδυνατώ να θυμηθώ. Θυμάμαι μόνο ένα κόκκινο αυτοκινητάκι- πούλμαν που έγραφε στο πλάι ESPANA-82.

Το πρώτο που θυμάμαι είναι αυτό του 1986 στο Μεξικό. Αυτή τη φορά στην Πάρο, στο σαλόνι του ξενοδοχείου που είχε η οικογένειά μου, μαζί με Γάλλους και Γερμανούς τουρίστες. Αλησμόνητο το Γαλλία- Βραζιλία, που κρίθηκε στα πέναλτι, μίσησα  τους Αργεντινούς που κέρδισαν τους Άγγλους με απατεωνιά με το χέρι του Μαραντόνα και αγάπησα τους τίμιους Δυτικογερμανούς που μάχονταν μέχρι τη λήξη. Ίσως γιατί αυτούς υποστήριζε και ο πατέρας, που είχε προλάβει τη μεγάλη ομάδα των 70s!

Το 1990 στης Ιταλίας ήμουν πια ποδοσφαιρόφιλος και το περίμενα με αγωνία από το χειμώνα να ξεκινήσουν τα ματς. Ήμουν πλέον οπαδός της Γερμανίας, ενώ από αυτή τη διοργάνωση, που αποτέλεσε την αποθέωση του αμυντικού ποδοσφαίρου, άρχισα να προσέχω τους μεγάλους κεντρικούς αμυντικούς. Ο πατέρας μου βέβαια έλεγε ότι δεν μπορούσαν να συγκριθούν με τον Μπεκενπάουερ.

Το ’94 των ΗΠΑ ήταν το πρώτο Μουντιάλ χωρίς τον πατέρα που είχε πεθάνει δυο χρόνια νωρίτερα. Ήταν και το πρώτο μουντιάλ με την Εθνική μας να συμμετέχει, γεγονός που δημιούργησε σε όλους μας το όνειρο ότι μπορούμε να γίνουμε παικταράδες και να παίξουμε σε τέτοια διοργάνωση. Πικρή ανάμνηση, τελικά, καθώς η Ελλάδα διασύρθηκε, ενώ νωρίς αποκλείστηκε και η για πρώτη φορά Ενωμένη Γερμανία. Η φωτογραφία από τη χειραψία των δύο αρχηγών του Ελλάδα-Αργεντινή, Σαραβάκου και Μαραντόνα, κοσμούσε το γραφείο που είχα ως διευθυντής επικοινωνίας της ΕΠΟ 20 χρόνια αργότερα,

Το ’98 της Γαλλίας με βρήκε ρεπόρτερ στη sportline. Είχα πια συνειδητοποιήσει ότι δεν πρόκειται να πάω σε Μουντιάλ ως παίκτης, άλλωστε και η Εθνική απέτυχε να προκριθεί. Η μόνη ελπίδα που έβλεπα τότε ήταν να πάω ως δημοσιογράφος. Λίγο αργότερα άλλωστε ήμουν ένας από τους νεότερους διαπιστευμένους ρεπόρτερ στο Παγκόσμιο του Μπάσκετ που έγινε στην Αθήνα. Λίγα πράγματα θυμάμαι από όσα έγιναν στα γήπεδα της Γαλλίας, ένα από αυτά είναι οι οικοδεσπότες που το σήκωσαν με Ζιντάν, Ντεσαιγί, Τιράμ, Μπαρτέζ και Ανρί και φυσικά οι Κροάτες με παίκτες που αγαπήσαμε ως Παναθηναϊκοί.

Τη διοργάνωση του 2002 τη θυμάμαι λιγότερο από όλες, καθώς είχα εγκαταλείψει την ιδέα της δημοσιογραφίας και ήδη δούλευα σε προεκλογικές εκστρατείες. Ήταν και οι ώρες περίεργες λόγω διαφοράς με την Ιαπωνία. Θυμάμαι την πολύ καλή Γερμανία που έφτασε μέχρι τον τελικό με βοηθό προπονητή τον Σκίμπε, με τον οποίον συνεργάστηκα αργότερα. Οι Βραζιλιάνοι αποδείχθηκαν ακόμη καλύτεροι, αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα.

Το 2006 οι ώρες ήταν πιο βολικές για τους Έλληνες ποδοσφαιρόφιλους, καθώς τη διοργάνωση φιλοξένησε η Γερμανία, εγώ όμως ήμουν πλέον στις ΗΠΑ για μεταπτυχιακό. Θυμάμαι κυρίως τους Ιταλούς παικταράδες Πίρλο, Ντελπιέρο, Τότι και την φοβερή άμυνα με Μπουφόν- Καναβάρο- Ματεράτσι. Αυτή η ομάδα μου θύμιζε την Ελλάδα, που 2 χρόνια πριν σήκωσε το Euro. Ήταν  η ηρωική εποχή των Μουντιάλ με 4 Ευρωπαϊκές ομάδες στα ημιτελικά. Κρίμα που έλειπε η γαλανόλευκη…

To 2010 είχα γυρίσει πια στην Ελλάδα και έμενα στην Πλατεία Εξαρχείων. Θυμάμαι τον θόρυβο από τις νοτιοαφρικάνικες βουβουζέλες να περνά μέσα από τις τηλεοράσεις στις καφετέριες και να σκεπάζει τα πάντα, τόσο ώστε να μην ακούγονται ούτε οι ιαχές των γκολ. Η Ελλάδα πέτυχε την πρώτη της νίκη σε Μουντιάλ, επικρατώντας της Νιγηρίας, αλλά αποκλείστηκε στους ομίλους. Οι δύο ομάδες που υποστήριξα, Γερμανία και Ουρουγουάη με Σοάρεζ – Φορλάν έφτασαν μέχρι τη ημιτελικά. Το κύπελλο πήρε η απεχθής Ισπανία του τικι-τάκα κερδίζοντας τη διαχρονικά λούζερ Ολλανδία. Νομίζω πως δεν θυμάμαι από αυτόν τον τελικό.

Αντιθέτως του 2014 ήταν το αγαπημένο μου μουντιάλ. Είδα τα περισσότερα παιχνίδια έχοντας περάσει μετά από καιρό σε εργένικη φάση, ενώ ήμουν between jobs. Επίσης ήταν για μένα το πρώτο Μουντιάλ χωρίς τσιγάρο. Η Ελλάδα πέρασε για πρώτη φορά στους 16, η Γερμανία το πήρε άνετα, η Ισπανία αποκλείστηκε στους ομίλους. Άκουσα πολλές ιστορίες για αυτό το βραζιλιάνικο Μουντιάλ από τους κατοπινούς μου συναδέλφους στην ΕΠΟ.

Το 2018 πραγματικά είχα πιστέψει ότι θα είμαι παρών στο μουντιάλ της Ρωσίας, αλλά το είδα από την Πλατεία Αγίας Αικατερίνης στα Κάτω Πετράλωνα. Από το 2015 είχα αναλάβει τη Διεύθυνση Επικοινωνίας της ΕΠΟ και ήμουν στο ξεκίνημα της προσπάθειας, που έφτασε μέχρι τα μπαράζ απέναντι στην Κροατία. Η Γερμανία έφυγε νωρίς και έτσι υποστήριξα τις δύο ομάδες που μας απέκλεισαν: Βέλγιο και Κροατία. Οι επιλογές μου δεν πήγαν καθόλου άσχημα, αλλά μια πικρή γεύση μου είχε μείνει. Κακά τα ψέματα!

Και ερχόμαστε στο σήμερα. Το Μουντιάλ υπερέχει κάθε άλλης διοργάνωσης γιατί σε μια εποχή πολυεθνικών clubs, θέλουμε να δούμε τα μεγάλα αστέρια να αγωνίζονται για τη χώρα τους, για το εθνόσημο. Και εφέτος δεν θα εμφανιστούν κουρασμένοι και στο τέλος του μαραθωνίου της σεζόν, αλλά στο μέσον της.

Το Pamestoixima.gr δίνει αξία στο παιχνίδι σου!

Μέχρι σήμερα τα Μουντιάλ τα είχαμε συνδυάσει με πλατείες, με βεράντες, με κοντομάνικα και με σορτσάκια. Φέτος, είναι διαφορετικά. Αλλά πάλι θέλουμε να δούμε τους Άγγλους να αποκλείονται και να αυτοσαρκάζονται, τους Βραζιλιάνους να μαγεύουν, τον Ρονάλντο και τον Μέσι για τελευταία φορά, αλλά και νέα αστέρια. Θέλουμε να δούμε εκπλήξεις και μικρές χώρες να προχωράνε. Κάποιοι από μας έχουν παιδιά ή βαφτιστίρια, που θέλουν να μυήσουν στη «θρησκεία» των Μουντιάλ, κάποιοι άλλοι βαρέθηκαν το νέτφλιξ και σχεδιάζουν βραδιές με μεγάλες παρέες, μπύρες πίτσες και σουβλάκια. Ακόμη και σούσι. Κάποιοι άλλοι αδημονούν να διαβάσουν τα άρθρα του mοuntial.gr

Ο βασικότερος λόγος, όμως, που προσμένουμε το Μουντιάλ με αγωνία εμείς, οι σαραντάρηδες, είναι γιατί  θέλουμε να ζήσουμε και άλλες ιστορίες, του τύπου: Θυμάστε εκείνο το Μουντιάλ που έγινε χειμώνα; Άλλωστε στο επόμενο θα είμαστε εκεί (επιτέλους) μαζί με την Εθνική μας!