Τι σε μέλλει εσένα μάστορα, που ‘χω παίξει τη Σερβία;

Μουντιάλ

Μια ζαριά για το Μουντιάλ του Κατάρ από τον Σπύρο Δαρσινό, με αρκετό χιούμορ αλλά και αναπόληση μέχρι Αλκέτα Παναγούλια.

Κι αν δεν πρόλαβα το ultimate καλτ Μουντιάλ του ’90, από άποψη ποδοσφαιρικής συνείδησης τουλάχιστο, η μοίρα μου επιφύλασσε τον Αλκέτα Παναγούλια και την Πηνελόπη την Αλεπού, του Έλληνα πονηρίδη. Τόσο πονηρού που πήγε κι άρπαξε δέκα παστελάκια, ίσιωσε κι επέστρεψε.

Τότε μπορούσαμε να λέμε τον (μαύρο) Πελέ «μαύρο διαμάντι», το οποίο βεβαίως μας εισήγαγε βιαίως στον κόσμο του μάρκετινγκ και της διαφήμισης φωνασκώντας άτακτα «Mastercard Mastercard». Στο Αμέρικα, διάολε, παιζόταν το παίγνιο. Αν τα Αμερικανά δεν ξέρουν από διαφήμιση, δεν ξέρει κανείς.

Boost νίκης στο Pamestoixima.gr: Για όσους θέλουν πιο πολλά!

Βεβαίως αιώνες πέρασαν από τότε και ο κόσμος άλλαξε άρδην. Και δωσ’ του οι «αποκλειστικές» οι μπύρες και να ‘σου τα τηλεοπτικά τα δικαιώματα, και να οι φίρμες και οι φαγωμάρες τους, και να οι κάμερες στα καπούλια των αθλητώνε, όπως και εκείνα τα σουτιέν με το GPS για να πιάνει το σήμα ο καλλιτέχνης με το λάπτο, να τσεκάρει το χιτ το map.

Μουντιάλ στου Κατάρ λοιπόν. Μέσα στο καταχείμωνο, μία ακόμη μεγάλη πρωτοπορία, μαζί με τα 6.500 νεκρά, πάσης φύσεως, μαστόρια. Ενθυμούμαι από τα νιάτα μου, πως λίγο λιγότερους πρέπει να είχαν καταγράψει στην ανέγερση της περίφημης Πυραμίδας του Χέοπα, με την πρωτοκαθεδρία να έχει βεβαίως η Δυναστεία των Μινγκ με την ολοκλήρωση του Σινικού Τείχους. Κι όλα αυτά για να παίξουμε εμείς στοίχημα. Δεν το λες και λίγο…

Έτσι λοιπόν θα συνεχίσουμε τη ζωή μας, όπως κάνουμε πάντα βεβαίως βεβαίως, καταβάλλοντας τον οβολό (;) μας στον ΑΝΤ1 τον + για να δούμε και (μετ’ αδιαπραγμάτευτης σιγουριάς) να ποντάρουμε over 5.5 πυρηνικές κεφαλές στο Ιράν-ΗΠΑ. Προς Θεού κι Αλλάχ (λόγω εντοπιότητας) να ‘ούμ’, μακριά από μας και τ’ άλλο άκρο του μποϋκοτάζ στο Μουντιάλ. Λογαριάζω ισοβαρώς τα όνειρα των δισεκατομμυρίων των οπαδών, παικτών και τα τοιαύτα, γιατί έτσι είμαι ως άνθρωπος κι αμαρτίαν ουκ έχω.

Άλλωστε δεν τον μέλλει τον μάστορα αν εγώ έπαιξα νικήτρια Σερβία, ένα απόγευμα θλιμμένο που ‘δινε και 100 απόδοση. Τούτη ήταν η πετριά μου, ασχέτως αν έβαλα και μία Ολλανδία, για ξεκάρφωμα, που ‘δινε 20 (τώρα πρέπει να ‘χει πέσει κομματάκι), καθώς με τραβάνε οι παραδοσιακοί οι στράικερς. Και ο Μίτροβιτς και ο Βλά-χ-οβιτς.

Τα παραπάνω σαφώς κι αποτελούν επιλογές που ουσιαστικά αντικατοπτρίζουν το μπάχαλο μέσα μου και σε καμία περίπτωση δεν τις λες λογικές. Συναισθηματικά και μόνο, απ’ την εμπάθειά μου βρε αδελφέ να μην πανηγυρίζουν οι φαβορί, διαλέγω τους άλλους, τους λιμούς. Το ‘χω χούι από τα χρόνια της εφημερίδας, που κάναμε εσωτερικό παιχνίδι. Στη μία λίστα ποιος θέλουμε να το πάρει, στην άλλη ποιος θα το πάρει. Στο τελευταίο Μουντιάλ απάντησα Αίγυπτο-Γαλλία. Καταλαβαίνεις…

Χώρια η πλάκα το Μουντιάλ αυτό, είναι μάλλον του κοντού. Όσο κι αν δεν τον πηγαίνω, πηγαίνει αυτός την Παρί, αλλά με το μάτι στο Κατάρ. Και θα ‘ναι μάγκικη κατάκτηση, γιατί θα την πάρει απέναντι σε μία Βραζιλία, έστω και στα σημεία, καλύτερη. Στα σοβαρά, Ευρώπη δεν βλέπω για κάποιο απροσδιόριστο λόγο.

Τώρα, επειδή είμαι και μερακλής, αν ήθελα να φιξάρω κάπου σε πρώτο σκόρερ διοργάνωσης, με τραβά ο Λεάο της Πορτογαλίας που είναι και σ’ ανοικτό όμιλο, ή ο Ντεπάι της Ολλανδίας που είναι σε όμιλο εντελώς παρωδία. 50 απόδοση ο ένας, 35 ο άλλος. Υπάρχει και κείνο το… κτήνος ο Λουκακού με το Βέλγιο που δίνει όμως μόνο 25. Πιο κάτω δεν πάω.

Ο Αλλάχ λοιπόν, ας βάλει το χέρι του. Με ρέγουλα το ποντάρισμα, έχουμε και λογαριασμούς της ΔΕΗ. Να δούμε μπάλα, χωρίς παρατράγουδα, να πιούμε τις μπύρες μας, να γελάσουμε και ότι θέλει ας βγει. Αν και δεν το βλέπω…